News

Bedrijfsartsen herkennen beroepsziekte slecht en dat zorgt voor problemen!

Juist de arts die alles zou moeten weten over arbeidsgerelateerde aandoeningen is niet goed genoeg op de hoogte van beroepsziekten. Jaarlijks sterven meer dan vierduizend mensen aan een ziekte opgelopen op het werk, maar de bedrijfsarts lijkt het niet te zien. Geschat wordt dat 430.000 mensen vorig jaar ziek zijn geworden door het werk, de bedrijfsarts geeft 1 procent van de gevallen door. Onacceptabel, vindt Peter Wulp, medisch adviseur bij de Inspectie SZW die gisteren bij zijn afscheid op een symposium voor bedrijfsartsen daar een paar woorden over kwijt wilde. Ongeveer de helft, tweeduizend mensen, overlijden aan een longziekte als gevolg van blootstelling aan stoffen op het werk. Dat zijn zulke schokkende cijfers, vindt Wulp, dat de samenleving daar niet langer de ogen voor moet sluiten.

Het is ook gelukt om tussen 1974 en 2014 het aantal verkeersdoden te laten afnemen van 3300 naar ruim 500. Daarmee is Nederland kampioen verkeersveiligheid. Dan moet het toch ook lukken om ‘kampioen gezond werken’ te worden? Wulp riep de bedrijfsartsen op om met de nieuwe arbowet van 1 juli jl in de hand hun kans nu te grijpen.

Op het symposium vertelden professoren over onopgemerkte gezondheidsrisico’s. Van het werken met nanodeeltjes tot slaapstoornissen door het draaien van ploegendiensten. Zij concludeerden allen dat bedrijfsartsen er te weinig van weten. Neem eczeem bij bouwvakkers. Twee op de drie heeft er last van. Dat komt door veelvuldige blootstelling aan stoffen zoals oplosmiddel, vertelde Thomas Rustemeijer, hoogleraar dermatologie aan de Vrije Universiteit.

Maar ook door veelvuldig contact met water en garagezeep die de beschermende huidlaag aantast, kan eczeem ontstaan. Of door verkeerde handschoenen. Rustemeijer: “Velen voelen zich door de eczeem belemmerd op het werk. Wij lieten foto’s van hun handen zien aan bedrijfsartsen. Zij herkenden het probleem helaas onvoldoende.”

Uit het zicht

De voorzitter van de Nederlandse Vereniging van Bedrijfsartsen (NVAB), Jurriaan Penders, erkent dat. “De beroepsspecifieke risico’s waren vroeger beter in beeld toen arbodiensten meer sectorgebonden werkten. Die raken nu wat uit het zicht. We zijn ook 90 procent van onze tijd kwijt aan verzuimbegeleiding en te weinig aan arbeidsomstandigheden en preventie.”

Gaat de nieuwe Arbowet waarin meer aandacht is voor deze twee factoren daar verandering in brengen? Penders twijfelt. “Ik weet het niet hoor. Het is zo algemeen geformuleerd nu. In andere landen staat gewoon in de wet hoeveel tijd of welk aandeel van de loonsom artsen in preventie moeten steken. In onze Arbowet is het erg vrijblijvend.”

Penders roept zijn achterban wel op om meer meldingen te doen van beroepsziekten. Ook bij twijfel, en dat komt nogal eens voor. Neem een schoonmaakster of vuilnisman met rugklachten. In hoeverre komt die aandoening door het werk? De bedrijfsartsen die hierover brainstormden tijdens een eerder gehouden congres werden het niet met elkaar eens. Laat staan dat een arts overwoog om er melding van te maken als zijnde een beroepsziekte.

Er is ook angst bij bedrijfsartsen voor juridisering, weet Penders. Dat steeds meer werknemers de beroepsziekte gaan gebruiken om een schadeclaim te eisen bij hun werkgever. “In een claimcultuur gaat de gezondheid van mensen er niet op vooruit. Toch moeten artsen een beroepsziekte melden, want het is goed om kennis te bundelen en te delen.” Wulp zegt het fermer: “We kunnen het ons niet permitteren om niets te doen, met meer dan vierduizend doden.”

Bron: Trouw

DEEL DIT